Dinie Besems sieraden
Ook in haar laatste, draagbare collectie blijft het concept een belangrijke rol spelen en blijft zij zichzelf vragen stellen. Ze ontwierp haar nieuwe werken met behulp van een wiskundige tool, ontworpen door Luna Maurer, gebaseerd op het principe van Delaunay en Voronoi om orde in chaos zichtbaar te maken.
In nauwe samenwerking met grafisch ontwerpster Luna Maurer ontdekte ze de systematiek van de Oekraïner Georgy Voronoi (1868-1908) en de Rus Boris ‘Delaunay’ (eigenlijk Delone, 1890-1980). Voronoi ontwikkelde een diagram als ordeningsprincipe om de afstand tussen willekeurige sterren te berekenen. In 1934 werkte Delaunay deze vorm ruimtelijker uit tot ‘triangulatie’. Computerprogramma’s maken de rekenmethode met onbedoelde decoratieve vormen nu beschikbaar voor een groter publiek, via http://www.cs.cornell.edu/info/People/chew/Delaunay
Met het ordeningssysteem bekijkt men bijvoorbeeld ook hoe je binnen een regio strategisch fastfoodvestigingen neerzet, hoe wolkenformaties resulteren in een bepaald soort weersgesteldheid of het mogelijke verband tussen op uiteenlopende plaatsen gepleegde roofmoorden. Biologen onderzoeken met het systeem hoe zwermen vogels zijn opgebouwd. Maar wat moet een sieraadontwerper ermee?
Op haar website laat Besems zien hoe ze deze laatste collectie vormgaf à la Delaunay-Voronoi. Om willekeurige punten trekt ze cirkels, in het midden daarvan komen nieuwe punten. Die verbindt ze met eveneens willekeurige maar nu rechte lijnen. De eerdere cirkels klikt ze weg, waardoor een veelhoekig Voronoi-diagram verschijnt, ruimtelijk vertaald naar een hier doorheen geplaatste Delaunay triangulisatie. Op interessante knooppunten plaatst ze ‘wormen’, kronkelige ornamenten die de uitgangspunten zijn voor een sieraad.
Door de jaren heen bleef de nadruk op het minimale gebaar in het complete oeuvre gehandhaafd. Hoe eenvoudiger de gedachte, hoe complexer het netwerk van relaties dat het sieraad vervolgens kan aangaan met de maker, de drager/beschouwer en zijn omgeving. Misschien is het wel de belangrijkste ontwikkeling van de afgelopen periode dat er geen hiërarchie meer lijkt te bestaan tussen al die verschillende factoren. De maker is niet belangrijker dan de drager, de drager niet beslissender dan de architectonische of de lichamelijke ruimte, de gedachte niet meer dominant ten opzichte van de materialisatie of de interpretatie, de publikatie niet ondergeschikt aan het stuk. Ze zijn elkaars voorwaarden. En dus zullen ook alle onderlinge relaties ontworpen moeten worden. Daarmee wordt het werk tot zijn onontkoombare essentie teruggebracht.
www.diniebesems.nl
Breng een kennis op de hoogte van dit onderwerp
|
